FBT Week 3

FBT week 3

FBT week 3

Een ding is duidelijk: er zijn allerlei venijnige patronen ingesleten in het traumagenetische gezin. Gedrag en rollen die op zich eens bedoeld waren om iets van een stabiliteit te beogen. Iedereen in het gezin heeft geleerd dat het kennelijk de meeste winst oplevert om aan dit gedrag en rol vast te houden. Zo is immers gebleken over jaren en tientallen jaren dat dat het "protocol" is waaraan je je hebt te houden. De "extended" familie met grootouders, vertakkingen met neven en nichten, doen hetzelfde om in vergelijkbare situaties te functioneren. 

Wanneer de uitingen de alarmbel doen rinkelen, geinitieerd van binnen of van buitenaf, is het kennelijk zo dat de stabiliteit kreunt onder spanningen van krachten en tegenkrachten. Het kan zo zijn dat een interventie nodig is. 

Het oude hoeft niet te worden afgekeurd, het heeft zijn dienst bewezen. Er mag worden vastgesteld dat er nieuwe wegen zijn. Degenen in het systeem die als eerste de pijn voelen, geven aan ervoor te kiezen. Degene die de "show" leidt, moet begrijpen hoe de patronen in elkaar zitten en kunnen laten zien wat de opbrengsten zijn van een geslaagde aanpak over een zekere termijn en daarbij vaststellen dat de pot voor het gezin groter is om te delen dan hoe het er nu bij staat. Het is een vorm van "change management" waarbij oude machtsstructuren gaan veranderen en er dus weerstand is. Degene(n) die intervenieren moeten samenwerken en zich houden aan een gezamenlijk gedragen aanpak. Dat moet door iedereen, de gezinsleden binnen het systeem en therapeuten buiten het systeem en alle stakeholders worden geaccepteerd. Er is geen weg terug! 

De gebruikte methoden en onderdelen moeten zo samenvallen dat krachten die "verslavingswinst" beogen, worden geelimineerd en ruimte geven voor zwemmen in zuiver water door alle verontreinigingen weg te nemen. 

Pogingen van gezinsleden via manipulatie macht te consolideren nu er een vacuum valt, moeten worden doorzien. In het narcistische krachtenveld zijn degenen rechts van de evenwichtsstand uit op die controle, terwijl de codependent(s) nu juist proberen meer ruimte te krijgen die ze zolang gemist hebben. Dat is een strijd om de macht die gaandeweg gestabiliseerd kan worden als kosten/opbrengsten goed in kaart worden gebracht met de belangrijkste vaststelling dat een groter deel van weinig, minder is dan een fair share van iets veel groters. de pot leeg te graaien, wordt het alternatief het perspectief: samenwerken in herstel door elkaar te steunen en vragen te stellen. Niet om de ander in de fuik te laten lopen, maar om uit te zoeken wat die behoeft. "Recovery is fun" zo leren we van prof. Robert Rhoton. 

Inderdaad, dat is een heel mooi gezelschapssepl!

Daar waar liefde altijd ontbroken heeft en gezinsleden geen andere weg zagen dat 

Previous page: FBT Week 2 Next page: FBT Week 4